Kiraz Kuşu - العدد 20

ملاحظة المحرر

Sevgili Okur, Bazen hayat, ilerlemekle değil bırakmakla şekillenir. Geriye dönüp baktığımızda, geride bıraktıklarımızın sadece insanlar, yerler ya da zamanlar olmadığını fark ediyoruz. Bir bakış, yarım kalmış bir cümle, içimizde tamamlanmayı bekleyen duygular… Hepsi bir yerlerde kalıyor. Ama ilginç olan şu: Bıraktığımızı sandığımız şeylerin bir kısmı aslında bizimle gelmeye devam ediyor. Çünkü insan sadece yaşadıklarıyla değil, vedalarıyla da inşa oluyor. Bir deneyimin bıraktığı iz, bir ilişkinin öğrettikleri, bazen de içimizde sessizce yer eden bir kırgınlık ya da güçlenme hali… Hepsi yolumuzda eşlikçilerimiz oluyor. Belki de mesele, neyi geride bıraktığımızdan çok neyi nasıl taşıdığımız. Çünkü bazı yükler ağırlaştırırken, bazıları insanı derinleştiriyor. Ve zamanla anlıyoruz ki her veda bir eksilme değil; bazen yeni bir yer açma biçimi oluyor. Bu sayı, tam da bu ince çizgide duruyor. Geride bıraktıklarımızla vedalaşırken, taşıdıklarımızı fark etmeye bir davet gibi. Belki de bu yazıyı okurken herkes kendi içinde küçük bir envanter çıkaracak: Neyi bıraktım, ne benimle kaldı? Ve en önemlisi, bunlarla birlikte ben kim oldum? Birlikte düşünmeye, sorgulamaya ve yeniden inşa etmeyi burada noktalasak da buranın ruhu bizimle kalacak. Çünkü her bitiş, biraz arkaya bakmayı gerektirir.